Trieste voorbeelden

Gestraft omdat hij te luid liet merken dat hij blij was…

Een meisje had vroeger een grasparkietje dat om de een of andere reden niet kon vliegen.
Hij had slechts één speelgoedje: een balletje waarop hij stapeldol was.
Jubelend rende hij er bijna de hele dag op de vloer achteraan; het was zijn enige pleziertje.
Op een gegeven moment kreeg hij een ziekte aan zijn pootjes waardoor deze reduceerden tot stompjes.
Het arme beestje kon nu dus ook niet meer gewoon lopen en huppelen.
Desondanks strompelde hij nog steeds juichend op zijn mismaakte pootjes achter zijn enige balletje aan, waarbij zijn stemmetje soms oversloeg van geluk.
Het hartverscheurende is dat hij, als hij naar de mening van de ouders van het meisje té luidkeels uiting gaf aan zijn vreugde, door hen werd opgesloten in zijn te kleine kooitje in een donkere gangkast.
Voor straf… omdat hij niet deugde want hij maakte immers zoveel lawaai?
Daar zat hij dan urenlang, zonder te begrijpen wat hij verkeerd had gedaan, met zijn kapotte vleugeltjes en pootjes eenzaam in het donker…
 

Parkietje in dierenwinkel ernstig aangetast door schurftmijt…

In een dierenwinkel zaten veel te veel grasparkietjes in een klein vervuild kooitje; ze werden alleen maar beschouwd als koopwaar waaraan te verdienen viel.
Ze kregen het meest goedkope inferieure zaadmengsel dat er bestaat en het zat in een veel te diep bakje met een dikke laag lege zaadhulsjes erop. Het drinkwater was groen van de algen.
Het is niet verwonderlijk dat de beklagenswaardige wezentjes er slecht uitzagen: de verenpakjes waren dof en vertoonden kale plekken.
Er zat één parkietje tussen dat ernstig was aangetast door schurftmijt. Er bevonden zich grote wratachtige woekeringen rondom zijn snavel en oogjes en op zijn pootjes. Ongelofelijk dat dit diertje deze ellende kon verdragen.
Ik heb een kwartiertje naar hem staan kijken en gedurende deze tijd zat hij zelfs vrolijk te kwetteren en te zingen. Hij mocht ook gewoon ‘meedoen’ met de andere zielepietjes in dat vieze kooitje, ondanks zijn afstotelijke uiterlijk.
Ik heb melding gemaakt van dit ernstige schurftmijt ‘geval’ en gezegd dat het hier gaat om een besmettelijke aandoening.
De eigenaar van de dierenwinkel beloofde me dat het parkietje zou worden gaan behandeld.
Toen ik thuis was, realiseerde ik me pas dat die ‘behandeling’ waarschijnlijk zou bestaan uit het ‘omdraaien van zijn nekje’. Dat is immers de meest goedkope ‘behandeling’?
Het speet me dat ik het vogeltje niet mee naar huis had genomen…

Liesbeth de Jong.
 

Grasparkietje en valkparkiet zwaar verwaarloosd…

Ik heb mijn kleine Australische grasparkietje Kareltje in augustus 2006, samen met een valkparkiet, gered uit handen van hun eigenaar die hen zwaar verwaarloosde.
Ze zaten ergens in een kooi die op de tocht stond, de lucht was er te snijden vanwege de rook (Zeer schadelijk voor een vogel!) en de stakkertjes hadden het goedkoopste voer dat je je maar kon indenken.
Fruit en groenvoer hadden ze nog nooit gezien. Hun zitstokjes waren te dun, van dezelfde diameter en erg vervuild: er was geen cm meer vrij van (gedroogde) uitwerpselen.
De beide vogeltjes leden aan chronische ondervoeding, hadden een armoedig verenpakje en vooral het grasparkietje had het vreselijk benauwd. Ik gaf geen cent meer voor zijn leventje.
De parkietjes hadden niet één speeltje waarmee ze zich konden amuseren.
Ze zaten me met opgetrokken schoudertjes en met holle oogjes aan te kijken.
Het leek wel alsof ze dachten: “Alweer iemand die naar ons staat te staren zonder ons te helpen…” Kortom: mijn hart brak.
En de ellende van die onschuldige diertjes werd veroorzaakt door misplaatste ‘zuinigheid’, al dan niet gecombineerd met onkunde.
Om een lang verhaal kort te maken: ik heb de beide vogeltjes met instemming van hun eigenaar daar weggehaald en hen door een vogelspecialist laten onderzoeken en behandelen.

Zo zagen ze er uit toen ik hen net in huis had:

 

 


De valkparkiet is goed terechtgekomen bij mensen in Friesland. Hij is door hen Sunny genoemd.
Deze vogelliefhebbers hadden een eenzaam soortgenootje in huis, dus Sunny was van harte welkom.
De vogels hebben nog gedurende een week een antibioticum toegediend gekregen want ze zaten tot aan hun nekjes vol met bacteriën. De valkparkiet ziet er inmiddels prachtig en gezond uit:

Evenals Kareltje:

Ook hij is dolgelukkig met zijn nieuwe leventje, zijn vele spulletjes, zijn pelletvoeding enz!
Ik heb zelden zo'n vrolijk en slim grasparkietje gezien! Eindelijk kreeg hij de verzorging waarop hij recht heeft! Hij heeft een paar jaar ellendig ‘geleefd’ en kon zelfs niet vliegen. Hij durfde hier in het begin niet eens zijn kooi uit te komen omdat hij wist dat hij dan op de grond zou vallen vanwege zijn armoedige vleugeltjes.
Het heeft enige tijd geduurd voordat hij er uitzag als een ‘prijsparkiet’ met levendige oogjes…

Liesbeth de Jong
 

Alleen maar ‘decoratie’…

Een rijke dame die zichzelf niets tekort deed, hield een klein wit grasparkietje in een piepklein kooitje in de riante woonkamer van haar luxe villa. Het vogeltje was ergens in een hoekje neergezet, zonder ook maar één speelgoedje en moest daar met een droeve blik in zijn uitgebluste oogjes zijn tijd eenzaam zien door te komen. Dag na dag…
Er werd nauwelijks naar hem omgekeken en ook hij moest het doen met het goedkoopst mogelijke voer. Ach, wat geeft het; hij diende immers toch alleen maar als ‘decoratie’?


Ze konden hun hongerige kuikens niets te eten geven…

Een 12-jarige jongen hield een koppeltje Australische grasparkietjes in een kooi die in een klein houten schuurtje stond. De parkietjes hadden kuikens. Het was een hete zomer en in het schuurtje was de temperatuur overdag erg hoog.
Op een dag had het knaapje geen zin om zijn parkietjes te verzorgen. Hij wist dat hun voer de avond daarvoor al bijna op was en dat het kleine beetje drinkwater dat ze nog hadden, was vervuild.
De jongen dacht dat het niet zo’n vaart zou lopen en ging bij zijn vriendje spelen.
Het was niet zo dat hij niet van zijn parkietjes hield maar het was een vorm van onverantwoordelijke ‘zorgeloosheid’… Voor zijn parkietjes was het echter rampzalig…
Dat merkte de jeugdige parkieteneigenaar goed toen hij weer het schuurtje instapte…
Niet alleen de kuikens stierven bijna van de honger maar ook hun ouders waren er slecht aan toe; ze waren helemaal radeloos en hingen wanhopig krijsend tegen het gaas van hun kooi.
Ze hadden geen enkel zaadje meer om te eten en hun vervuilde restje drinkwater was helemaal verdampt.
Het jongetje heeft de beestjes zo snel mogelijk eten en schoon drinkwater gegeven en de deur van het hete schuurtje opengezet.
De oudervogels begonnen razendsnel te eten en te drinken en het popje dook daarna meteen het broedblok in om haar kuikens te gaan voeren.
De kuikens hebben het wonder boven wonder overleefd en het jochie heeft nog jaren berouw gehad van zijn ernstige tekortkoming.
 

Legnood in vogelopvangcentrum…

Tijdens mijn bezoek aan een vogelopvangcentrum heb ik diverse misstanden gezien en de meest aandoenlijke hiervan zal ik hieronder beschrijven.
In een grote buitenvolière zaten verschillende soorten parkieten, o.a. grasparkietjes.
Omdat het ‘afgedankte’ vogels betrof, kon men hier natuurlijk geen ‘showvogels’ verwachten en dat hoeft ook niet.
Mijn oog viel op een grasparkietenpopje dat aan borst- en buikzijde helemaal kaal was.
Het was een kille dag en ik zag dat het popje leed aan legnood. Het vogeltje zat er zo zielig bij en had het duidelijk koud… Een grasparkietenmannetje probeerde haar het hof te maken; wist hij veel?
Ik ben maar doorgelopen want melding hiervan maken, zou geen zin hebben gehad.
Er waren te veel andere trieste ‘gevallen’ en te weinig vrijwilligers om de vogels te observeren…
Ik weet niet wat er van het popje is terechtgekomen…

Liesbeth de Jong.